Routes

Sinds het landelijke wandelnetwerk in Nederland is uitgerold staat het land vol met paaltjes met daarop gekleurde pijlen en getallen. In Engeland is dat al wat langer aan de gang. Vroeger hadden alleen de langeafstandpaden bordjes waarop een gele eikel stond afgebeeld, voor het overige was alles gewoon een ‘public footpath’ of een ‘bridleway’ (waarover je ook te paard kunt gaan) en die werden ook als zodanig aangegeven. Hoe een en ander liep kon je op een topografische kaart vinden, of in een routebeschrijving. Inmiddels zijn er tal van lokale routes met eigen bordjes en aanduidingen bijgekomen. Zoveel dat het soms dringen is op een paaltje, als meerdere routes een bepaalde plek kennelijk onvermijdelijk achten.

Het Penn House Estate heeft eigen routes uitgezet op het landgoed, maar zou nog eens kritisch naar de bewegwijzering kunnen kijken. Bij ‘Church Knowl’ aangekomen zijn de richtingaanwijzers van de diverse routes op z’n minst nogal verwarrend te noemen.

Wandelnetwerkbordje
Wandelnetwerk: paaltjeswoede in Nederland, veel nummers en pijlen, soms in onhandige kleuren voor kleurenblinden

Toegang

Wandelroutes in Engeland kennen vele soorten van klaphekken en toegangspoortjes, van de zogenoemde ‘stiles’ waarmee je over een hek kan klimmen, tot ‘kissing gates’, die door hun constructie mensen doorlaten, maar vee niet. Het voordeel van dit soort doorgangen is dat ze geen verdere vergrendeling nodig hebben. Het hek is altijd zowel open als dicht. Met een rugzak op kan het soms wat lastig manoeuvreren zijn (met name als er sprake is van overgroeiende bramenstruiken) .

In 2013 werd en route in het gebied ‘Arnside & Silverdale’ gestuit op deze constructie, met drie paaltjes. Dit type was weliswaar al eerder gezien, maar dit was de eerste waarbij de bagage óver de paaltjes moest worden getild, aangezien er aan beide kanten muren stonden. De afstand tussen de paaltjes was ook dermate klein dat zelfs een slank persoon er met moeite doorheen pastte. Het vormde daarmee een soort toegangsfilter.