De pakketbezorger klopt altijd tweemaal

In nummer 8 van De Balk (voorjaar 2021) komen in het reisverhaal over Madeira deurkloppers voor in de vorm van een hand, waarbij de ring steeds om een andere vinger zit. Dergelijke deurkloppers zijn ook in de eigen omgeving te vinden, in dit geval een linkerhand met de ring om de ringvinger (variatie in de positie van de ring werd hier nog niet ontdekt, katholieken dragen de trouwring overigens aan de linker ringvinger). Om de pols van dit handje zit ook nog een aardige mouw.

De pakketbezorger van PostNL gebruikt bij het redactielokaal altijd steevast tweemaal hardhandig de klopper, terwijl er ook een trekbel aanwezig is. Die heeft niet de vorm van een hand, maar dit type is wel te vinden. Omdat het misschien wat vreemd over zou komen om aan een hand te trekken, houdt de hand een stok vast met twee bolvormige uiteinden, waarachter je twee tot vier vingers kunt haken.

Trekbel met hand
Trekbel met hand

Doorgaans bevindt het mechanische gedeelte van een trekbel zich binnenshuis, dat is een stuk minder kwetsbaar dan buiten. Maar er zijn versies te vinden waarbij een deel van het mechaniek buiten zit, zoals bij dit exemplaar:

Trekbel met deel mechaniek buiten
Trekbel met deel mechaniek buiten

Een aardige variatie op de deurklopper is deze specht die op de deur roffelt. De meeste kloppers kloppen neerwaarts gericht, maar de specht vormt daarop een uitzondering.

Specht als deurklopper
Specht als deurklopper

Geen vogel als deurklopper? De snuit van een dolfijn klinkt waarschijnlijk even hard…

Dolfijn als deurklopper
Dolfijn als deurklopper

Kluwen

Van een afstandje leek het op een plant of snoeiafval, maar er bleek een berg groen plastic op straat te liggen. Er zat een (kapot) touwtje doorheen, dat wellicht bedoeld was om de boel bij elkaar te houden.

Groen plastic

In eerste instantie werd gedacht aan verpakkingsmateriaal voor het een of ander. Maar dat is het niet, want de vormpjes zijn allemaal verschillend. Hoewel er oogjes aan de uiteinden zitten, kunnen ze niet aan elkaar worden geklikt, want er ontbreken pennetjes. Dit spul lag naast de Theateracademie aan de Jodenbreestraat in Amsterdam, bij de laadplaats voor vrachtauto’s. Was het misschien een requisiet of decorstuk van een voorstelling? Het materiaal lijkt te klein voor dat doel. Een kunstproject van een student? Daarvoor zijn de vormen dan weer erg professioneel geproduceerd, met een eenvoudige 3D-printer lukt je dat niet (het zou bovendien een grote klus zijn om deze berg daarmee te produceren). Soms is het jammer dat niet alles altijd gelabeld is, maar zo blijft er natuurlijk wel wat te raden over.

Verwijderd

Soms maak je per ongeluk een foto met de telefoon, te vroeg de vinger op de verkeerde plek gelegd. Die gaat dan naar de map ‘Verwijderd’ en wordt later weggegooid. Vaak zijn het de schoenen die in beeld komen. Maar bij deze foto viel op dat de schaduw merkwaardig rechte lijnen vormt, alsof daar een kartonnen doos op de fiets zat. De foto waar het om ging is mislukt, daarvoor moest De Balk nog een keer terug. Gelukkig hebben we altijd de schaduw nog.

Gloeilamp

Het tijdperk van de gloeilamp mag dan voorbij zijn, maar als vorm is deze juist weer helemaal terug: in café’s, restaurants, winkels, etalages en bij mensen thuis. Inmiddels zitten er led-draadjes en lampjes in, maar de vorm van de lamp is zo herkenbaar dat die gehandhaafd blijft. In het geval op de foto bestaat de schroefdraad echter uit een paar horizontale deukjes.

Gloeilamp (in naam)
Peertjes