Verbod op plaats delict

De onderkant van de Schellingwouderbrug in Amsterdam, naast het Flevopark, is een vrijplaats voor graffiti geworden. Vrijwel alles zit eronder. De gemeente heeft in een wat hulpeloos aandoende poging een bord neergezet met de tekst ‘Verboden GRAFFITI te Spuiten’. Dat laatste woord inderdaad voorzien van een hoofdletter, wat de boodschap er niet overtuigender op maakt. Uiteraard is het bord inmiddels stevig onder handen genomen, maar wel zodanig dat de tekst nog net leesbaar is gebleven, ongetwijfeld opzettelijk. De enige manier om zo’n plek schoon te houden zou betekenen dat alles wat er wordt aangebracht vrijwel direct moet worden verwijderd. Het is duidelijk dat de gemeente hier verder geen pogingen meer onderneemt en de poetsdoek in de ring heeft geworpen.

Bordje valt door de mand

Het is niet zo een, twee, drie duidelijk wat de motivatie was om deze mand met tekstbordje (in de vorm van een soort schilderspalet) te plaatsen. Wat en waar er precies ingezaaid zou moeten zijn valt moeilijk te constateren. In de mand ligt oud papier, dus daar zal het niet om te doen zijn.

De boodschap staat er al enige tijd en er verschijnt van alles in de omringende grond, overigens nauwelijks gras. Het is goed denkbaar dat de boodschapper een reden zocht om zo vriendelijk mogelijk hondeneigenaren te bewegen hun hond niet uit te laten op dit stukje grond. ‘Pas ingezaaid’ klinkt wel goed en werkt misschien beter dan het directe ‘Geen hondentoilet!’ of iets van dergelijke strekking. Als er wel degelijk het een of ander is ingezaaid, zijn honden dan niet welkom vanwege het graven, rollen, vertrappen of bemesten? De schrijver van de boodschap houdt er trouwens een interessante ‘E’ op na, bijkans een omgedraaide 3.

Geen dijk van een huisstijl

De Westfriese Omringdijk is in het bezit van een eigen huisstijl, bestaande uit: “… een beeldmerk, een eigen lettertype en verschillende stijlelementen die worden ingezet om te bouwen aan de Westfriese Omringdijk als sterk merk.” (NMF Erfgoedadvies).

Aha, een dijk met een eigen lettertype, dat werd toegepast op diverse objecten langs de dijk, zoals bovenstaande zitbank, voorzien van uitstekende bouten in je rug en een gedicht. Zijn teksten in dit lettertype, dat op de bankjes uitsluitend in kapitaal wordt gebruikt, leesbaar of hebben ze eigenlijk ondertiteling nodig? Knap wie op bovenstaande foto meteen het verschil tussen de D en de O weet te onderscheiden in het woord ‘oord’.

Rond 1200 was Noord-Holland door de invloed van wind en water een eilandenrijk geworden. Rondom Westfriesland vormden de dijken in de tweede helft van de 13e eeuw één geheel: de Westfriese Omringdijk. Deze dijk is de enige ringdijk uit deze tijd die nog nagenoeg intact is.

Provincie Noord-Holland

Onleesbaar freeswerk

Tekstbord op de Omringdijk

Welke positie je ook inneemt tegenover dit tekstbord op de dijk: het blijft onmogelijk te ontcijferen wat erop staat, door een combinatie van het tegenwoordig zo populaire geroestte cortenstaal, de uitgefreesde letters en uiteraard die verdraaide huisletter. Ze hadden beter alleen een QR-code neergezet met een verwijzing naar een pagina op de website. Daar is de huisstijl zo te zien al goeddeels aan de dijk gezet. Maar ja, die objecten buiten, die blijven nog wel even staan.