Ophaalbankje

In de omgeving zijn nog behoorlijk wat klassieke houten gevelbankjes aan de huizen te vinden. In zijn simpelste vorm bestaat zo’n bankje uit twee planken in een hoek van 45 graden. Meer gangbaar is een metalen poot met een houten plank, zoals ook die voor de deur van het redactielokaal (zie de foto onder dit bericht). Soms is het bankje verwerkt in een leuning naast de voordeur, meestal op een verhoogde opgang. In Amsterdam is dat op de grachten de regel, hier zijn ze in de minderheid.

Waar vaste bankjes aan de huizen zitten is doorgaans sprake van het zogeheten stoeprecht, waarbij het bankje op een stoep staat die eigendom is van de bewoner, niet van de gemeente (zie hiervoor ook het bericht De stratenmaker signeert altijd tweemaal). Bewoners kunnen zelf bepalen wat ze op hun stoep zetten. Waar een bankje op het gemeentelijke trottoir staat is een inklapbaar model een vereiste, aangezien anders het voetpad zou worden geblokkeerd (kennelijk is dat geen bezwaar als het in gebruik is). Vandaar een ophangmodel, dat als een ingeklapte strijkplank aan de wand hangt. Gek genoeg worden geen van de modellen bankjes veel gebruikt, alleen toeristen doen dat weleens, voornamelijk om een foto te maken. De meeste mensen zetten een wat luxere (tuin)bank neer.

Vaste gevelbank
Vast bankje met metalen poot

De stratenmaker signeert altijd tweemaal

De eigen omgeving biedt altijd nog onontdekte zaken. De redactielocatie kent een stoep die in particulier eigendom is, hiermee kan de eigenaar doen en laten wat hij wil. Stoeprecht! In de loop van de 19e eeuw heeft de overheid geprobeerd de stoepen onder haar controle te krijgen om zo voetgangers een trottoir te geven, maar dit mislukte. Het stoepje kent zwart-wit geblokte tegels, ten teken dat hier vroeger haringvissers huisden. Die tegels worden dan weer wel onderhouden door de gemeente, die daarvoor niet eens een bijdrage vraagt (maar gewoon de ozb flink verhoogt). Er staat een mooi dwarsstaand stoepbankje op, in de traditionele donkergroene kleur.

De tegels voor de deur van De Balk zijn op 15 en 16 april 1997 gelegd door P. Jong. Dat weten we omdat deze twee keer een handtekening in een voeg heeft aangebracht: een troffeltje met de naam en de datum. Waarom P. Jong twee dagen heeft gedaan over 26 hele en 13 halve tegels is niet bekend.

Handtekening stratenmaker P. Jong 16-4-1997
Handtekening stratenmaker P. Jong 16-4-1997

Veel

Een hinkelbaan is van alle tijden en blijft ook tegenwoordig nog populair als straatspelletje. Het leuke is dat je er eindeloos veel regels bij kunt bedenken. Het wordt zelfs gebruikt om rekenen en wiskunde te leren. Meestal eindigt een baan ergens bij 10 of 20, maar deze baan gaat een stapje verder. Wat zeg ik, de hoek om en een groot deel van de straat door. Pas bij 824 vakken vonden ze het wel genoeg geweest. Of het was etenstijd.