Ontstickerde stad

Stickers met een ongewenste inhoud kunnen maar beter van het straatmeubilair worden verwijderd. Het is niet direct nodig hiervoor agressieve hulpmiddelen in te zetten.

Vinylstickers zijn doorgaans eenvoudig te verwijderen (een uitzondering vormen exemplaren van dun foliemateriaal). Door aan de rand of hoek een duimbreed begin te maken kan de sticker daarna meestal in één keer losgetrokken worden. Vinylstickers die er al geruime tijd zitten willen nog wel eens breken. Niet alleen de inhoud van het drukwerk stinkt, ook het materiaal.

Papieren stickers weghalen is een ander verhaal, veelal zal de bovenlaag (gedeeltelijk) loskomen maar de lijmlaag niet. De ondergrond maakt veel uit, een sticker op een ongelakte, ruwe paal laat sneller los. Om de nagels te sparen is de hulp van een huissleutel of (metalen) sleutelhanger een uitkomst om de stickers weg te schrapen. Oppassen voor krassen op kwetsbare ondergronden, zoals houten bankjes. Verreweg de beste manier om papieren stickers te verwijderen is door ze nat te maken. Nadat het papier verzadigd is geraakt met water kan de sticker vervolgens vrij eenvoudig worden weggehaald, het geeft wel een kliederboel. De Balk prefereert een plamuurmes. Een voordeel van papieren stickers is dat deze relatief snel ontkleuren, zodat na enige tijd slechts een blanco exemplaar overblijft.

Bwerkte nepnieuws sticker
Deze sticker was moeilijk te verwijderen en werd daarom bewerkt met een whiteboard marker. Het drukwerk was echter van inferieure kwaliteit: binnen een maand was de inhoud verdwenen.

Contrast

Deze foto dateert van 2010 en is genomen in Luik, nabij het nieuwe treinstation Guillemins van architect Calatrava, dat een jaar daarvoor was geopend.

Wat vaak opvalt is dat je maar een paar stappen buiten de directe omgeving van zo’n nieuw gebouw hoeft te zetten om vrijwel direct terug te vallen in de oorspronkelijke rommeligheid van de publieke ruimte. Zeker in het geval van een station (in België) kan die omgeving behoorlijk troosteloos zijn. In dit geval sta je hooguit zo’n 30 meter buiten het nieuwe voorplein tussen een paar hokjes van het openbaar vervoersbedrijf TEC (de voorste, ‘verkeersbeheer’, wordt met blokjes rechtop gehouden, in de achterste worden kaartjes verkocht), waar een vuilcontainer achter is gestationeerd. Dan volgt een terreintje met steenslag, waarvoor nog geen bestemming is gevonden. Voor zowel voetgangers en buspassagiers een onoverzichtelijke en onaantrekkelijke omgeving. Overigens wordt zoals gebruikelijk op geen enkel bord aangegeven waar welke bus rijdt of waarheen.

Wellicht is de situatie inmiddels verbeterd, dat zou kunnen. Vanaf het perron heb je geen zicht op de omgeving. In dit geval was er destijds enthousiasme voor het als ‘futuristisch’ bestempelde nieuwe station, maar de omgeving werd in de vernieuwingsdrang maar voor een miniem stukje meegenomen. Wie foto’s van het station uit die tijd bekijkt ziet meestal alleen de mooie vormen van Calatrava’s architectuur, maar niets van de onaangepaste werkelijkheid rondom het gebouw.

Luik Guillemins station met omgeving
Station Guillemins Luik in 2010: voor de omgeving was destijds waarschijnlijk geen geld meer…