Lettersoep watergedicht

Voor poëzie moet je altijd net even wat meer moeite doen, is het idee. In dit geval is dat ook in fysieke zin het geval. Het Drijvend Gedicht uit 1998 van Jan Merx in Hoorn ligt letterlijk in het water. Het bestaat uit losse kapitalen van beton, wat doet denken aan loodzetsel. Zou je ze van een laagje inkt voorzien en er een reusachtig vel papier op leggen, dan zou je een afdruk kunnen maken, in spiegelbeeld.

Staande op de Binnenluiendijk heeft het iets weg van een ingevulde kruiswoordpuzzel. De tekst is in een vierkant grid geplaatst en elke letter en spatie staat ook weer op een vierkant. Om het wat lastiger te maken zijn bepaalde letters weggelaten, of zijn ze onder water verdwenen? Het bovenaanzicht valt te reproduceren met een monogespatieerd lettertype (hier is de Menlo gebruikt).

Drijvend gedicht
Drijvend gedicht

Uitgeschreven en de ontbrekende letters aangevuld zou dit de uitkomst zijn:

de liefde bezit de tijd
de tijd is geen werkelijkheid
de werkelijkheid bestaat alleen in de droom
de droom van dood en genot vertelt het geluk
het geluk leeft in de liefde
de liefde onsterfelijk maakt het leven gelukkig vergankelijk

De ene deur is de andere niet

Een woonblok uit 1901 met een wat kazerne-achtig voorkomen bestaat uit acht huizen. Rijtjeshuizen voordat ze als zodanig bekend kwamen te staan, maar niet geheel eenvormig. Op een zeker moment in de geschiedenis zijn de deuren en bovenlichten vervangen. Althans, bij de meeste huizen, een paar onttrekken zich hieraan.

Hoe zou dat zijn gegaan? De meeste mensen konden zich er wel in vinden: meer licht in de gang, zij het wat somber van tint door het gekleurde glas. Een paar hielden vast aan de oude hoge deur, met een bovenlicht voorzien van een fraai glas-in-lood tafereel. Dit zijn koophuizen, dus van gezamenlijkheid was geen sprake: elke eigenaar kon zelf beslissen of er een nieuwe deur kwam of niet. Daar hoefde geen overeenstemming in een VvE over bereikt te worden. En dus kun je twee heel verschillende exemplaren naast elkaar aantreffen. De kleuren van het schilderwerk zijn dan weer wel voor het hele blok min of meer gelijk, maar misschien is dat van gemeentewege afgedwongen aangezien het hier om een ‘Rijksbeschermd gezicht’ gaat. De bewoners van nummer 7 besloten voor een tamelijk onzichtbaar huisnummer te gaan. Het vierkantje waar het oude bordje heeft gezeten is nog herkenbaar.

Gedrag

Van dit bord staan drie exemplaren in de buurt van een eenvoudige steiger in Hoorn, plaatselijk bekend als ‘De Haai’ (met in het gelijknamige gebouw de vereniging ‘Haai Society’, echt waar), in de wijk Visserseiland. Die borden zijn niet al bij de aanleg geplaatst: er moet een aanleiding voor zijn geweest. Het roept de vraag op of ongewenst gedrag buiten dit gebied wel is toegestaan (het antwoord is: nee, want dit is een artikel uit de APV, die voor de hele gemeente geldt). En waar zou dat gedrag precies uit hebben bestaan? Dat is nog niet zo eenvoudig te vinden, maar een nieuwsbrief ‘Waterfront’ van het Vissereiland uit 2018 meldt: “Van mei tot en met september is op warme dagen extra toezicht aan de Hoornse kust bij de Westerdijk en het Visserseiland. Vorig jaar in de zomermaanden is hiermee gestart. Bewoners en ondernemers hadden veel overlast van groepen jongeren. Dat ging om geluidsoverlast, vernielingen, parkeren op toegangswegen, rondslingerend afval.”

In de buurt van de steiger loopt een kunstroute met sculpturen langs het water. De toelatingseisen voor het plaatsen van een kunstwerk hadden wat mij betreft wel wat strenger gekund. Toch lijken de beelden geen slachtoffer te zijn worden van het ‘ongewenst gedrag’.