Hekicoon duidingsprobleem

Een subtiel aangebrachte aanwijzing op het houten hek rond een uitzichtplek in de duinen. Het lijkt erop dat de tekenaar ons wil waarschuwen niet op het hek plaats te nemen.

Dat kan in bepaalde gevallen inderdaad onverstandig zijn, om uiteenlopende redenen. Sommige hekken zijn niet sterk genoeg en je zou in de duindoorn kunnen belanden beneden, voorwaar geen pretje met die stekels. Maar zoals gezegd, lijkt. Want je kunt je net zo goed voorstellen dat de auteur het geen goed idee vindt hier te gaan hoepelen. Of juist wél. Er staat geen diagonale balk door de afbeelding en de lijn achter het plaatje kan ook aangeven dat de activiteit tot een verhoogde hartslag of spanning leidt. Dit is het punt waar de trap naar het plateau begint. Dus het zou mogelijk ook nog een aanwijzing kunnen zijn niet van deze leuning proberen te glijden: je ontmoet dan onherroepelijk de metalen bouten of het paaltje op je weg, wat een pijnlijke affaire kan worden. Lang niet eenvoudig, het duiden van zelfbedachte pictogrammen.

MD

Een argeloze voorbijganger zal misschien denken: zo, dat is een oud paaltje, uit 1500 (M=1000, D=500). Maar niet heus, er staat een streepje tussen de ‘M’ en de ‘D’. Dit is een grenspaal van het gebied Middenduin (Nationaal Park Zuid-Kennemerland). Er zijn nog enkele van dergelijke paaltjes in het gebied te vinden. De grenspaal van Herenduin (aan het Wezenpad bij Santpoort-Noord) heeft alleen een ‘H’.

Mol

Er zijn mensen die denken dat de aarde van molshopen betere grond bevatten dan elders en dat je die als potgrond moet nemen voor je planten. Dan hebben we het over zwarte aarde, want je zou denken dat mollen regenwormen nodig hebben als voedsel en zich daarom in rijke grond ophouden. Maar ook in de zandgronden van de duinen zijn mollen actief, kennelijk is daar in de bovenste laag genoeg voedsel te vinden. Op de foto een zeer verse molshoop, waarbij het omhooggebrachte zand mooi contrasteert met de laag afgevallen blad.

Route

In de (Kennemer)duinen worden al heel lang wandelroutes uitgezet, welke met kleuren worden aangegeven. Tegenwoordig gebeurt dat met houten paaltjes, waar een plastic wikkeltje om wordt gehangen. Weinig duurzaam, snel stuk en lelijk, want plastic. Eerst ging dat nog met verf, zoals hier nog te zien is (onder de gele band), maar op een bepaald moment zal dat als te tijdrovend zijn bevonden en deed het plastic zijn intrede.

Hier en daar zijn nog de veel oudere stenen paaltjes te vinden, uit de jaren vijftig ongeveer. Die zijn bijna onverwoestbaar, afgezien van het feit dat de (metalen) gekleurde pijlen er soms uit verdwenen zijn. Maar de onderstaande (op de geel/blauwe route) is ook na zeventig jaar intact gebleven.

Routeaanduiding Kennemerduinen
Op weg naar de Konijnenberg in de Kennemerduinen

(De Balk heeft op een route zo’n paaltje ‘geadopteerd’. Het werd steeds weer omgetrapt. Het is daarom met de hand opnieuw ingegraven).

Brand

In dit deel van de Kennemerduinen (het Grote Vlak, net na het Ruige Gat, de lezer wel bekend) is lang geleden brand geweest. Twintig jaar geleden werd deze plek daarom ‘het kerkhof’ gedoopt. Daar is inmiddels niet veel meer van te zien, op wat geblakerde stammen van dennen (die verassend goed tegen vuur bestand zijn) en deze eenzame stam na. Die vormt een soort monument, met zijn omhoogwijzende tak, als een vermanende vinger.

(Update 2018: de boom is inmiddels omgevallen).