Parkeertegel wielbuiger

Een in onbruik geraakte oude fietsparkeertegel, inmiddels gelukkig volgelopen met aarde en grind, want dit soort tegels stonden bekend als beruchte voorwielslopers.

De openingen in deze tegels waren tamelijk ondiep, waardoor de geparkeerde fiets alleen door het eigen gewicht al kon omvallen. Dit soort straatmeubilair dateert nog uit midden vorige eeuw. Boze tongen beweerden dat ze een idee waren van de fietsenhandel, ter verhoging van de omzet. Overigens waren (en zijn, want ze staan er nog) de lage metalen fietsenrekken waar je het voorwiel in steekt ook niet bepaald ongevaarlijk.

Een flink verbogen voorwiel is vrijwel niet te repareren (alleen als er een kleine slag in zit lukt dat nog wel), waardoor het meestal op een nieuw exemplaar neerkomt. Wat trouwens niet alle fietsenmakers melden: bij een nieuw wiel (en bij een nieuwe fiets) moeten na een paar maanden fietsen de spaken opnieuw worden gespannen (sla de aangeboden servicebeurt derhalve nooit over). Daar heb je een spakenspanner voor nodig, een hulpmiddel dat elke fietsbezitter in de gereedschapskist zou moeten hebben, ook al gebruik je zo’n ding maar zelden.

Ophaalbankje

In de omgeving zijn nog behoorlijk wat klassieke houten gevelbankjes aan de huizen te vinden. In zijn simpelste vorm bestaat zo’n bankje uit twee planken in een hoek van 45 graden. Meer gangbaar is een metalen poot met een houten plank, zoals ook die voor de deur van het redactielokaal (zie de foto onder dit bericht). Soms is het bankje verwerkt in een leuning naast de voordeur, meestal op een verhoogde opgang. In Amsterdam is dat op de grachten de regel, hier zijn ze in de minderheid.

Waar vaste bankjes aan de huizen zitten is doorgaans sprake van het zogeheten stoeprecht, waarbij het bankje op een stoep staat die eigendom is van de bewoner, niet van de gemeente (zie hiervoor ook het bericht De stratenmaker signeert altijd tweemaal). Bewoners kunnen zelf bepalen wat ze op hun stoep zetten. Waar een bankje op het gemeentelijke trottoir staat is een inklapbaar model een vereiste, aangezien anders het voetpad zou worden geblokkeerd (kennelijk is dat geen bezwaar als het in gebruik is). Vandaar een ophangmodel, dat als een ingeklapte strijkplank aan de wand hangt. Gek genoeg worden geen van de modellen bankjes veel gebruikt, alleen toeristen doen dat weleens, voornamelijk om een foto te maken. De meeste mensen zetten een wat luxere (tuin)bank neer.

Vaste gevelbank
Vast bankje met metalen poot

Zo de waard is

Dit doorgangetje is normaal gesproken niet te fotograferen vanaf de straat. Nu de deur even open stond, werd de Amstel Bier buitenverlichting zichtbaar aan de zijkant van het pand. Het wekte de indruk van een geheim café, dat buiten het zicht opereerde. Dat idee werd nog versterkt toen een stem achter de fotograaf baste: ‘Wat is hiervan de bedoeling?’ Nu is men hier van nature naast nieuwsgierig ook tamelijk achterdochtig, want tot dusver kwam bij elke foto die werd gemaakt in de omgeving van woonhuizen wel iemand naar buiten stormen die op hoge toon opheldering vroeg. Je zou haast denken dat er achter de ramen wordt gewacht op gebeurtenissen, van welke aard dan ook. Als de reden voor de interesse in het gefotografeerde wordt uitgelegd slaat de stemming meestal om en wordt graag het hoe of wat daarvan gedeeld. Hier bleek de buitenverlichting een overblijfsel van een vroegere café-activiteiten. Zo kun je nog steeds een beetje het gevoel blijven houden cafébaas te zijn. Maar wel in besloten kring.