Linttrommel brugafsluiting

Straatmeubilair krijgt over het algemeen niet zoveel aandacht van voorbijgangers tenzij het erg uitzonderlijk is of in negatieve zin, als object voor graffiti of stickers. Er zullen maar weinig bezoekers zijn die zich later dit object weten te herinneren.

Kapotte veer afzetlint
Lint buiten werking

De klapbrug voor de Drom (die rond 1900 versmald is) kent aan de ene kant twee handbediende slagbomen, aan de andere kant wordt een afzetlint gespannen om de voetgangers enige afstand te laten houden van de geopende brug. Dat lint zit in de fraaie zwart-rode trommel, waarvan De Balk zorgvuldig een sticker van een politieke partij heeft verwijderd (die toch niet in de Kamer is gekomen). Nu is afzetlint zoals we dat kennen vrijwel altijd rood-wit, in een enkel geval geel-zwart. Het ding staat er pas een jaar of vijf, nadat fietsers tegen de geopende brug waren gebotst. Zou men zwart-rood voor de linthouder een passender keuze hebben gevonden in de nabijheid van een historisch gebouw? Hoewel vroeger zowel rood als zwart werden geassocieerd met gevaar, is het lint dan toch weer rood-wit geblokt. De trommel kan worden afgesloten met een hangslot, maar in het vaarseizoen wordt dat nagelaten, omdat de brug dan frequent geopend wordt. De beschadigingen zijn ontstaan doordat de men het lint heeft laten terugzwiepen waarbij de handgreep de trommel raakte en er zo af en toe fietsers tegenaan rijden.

Update: Regelmatig gebeurt er iets met het gefotografeerde object direct na publicatie van het bericht op De Balk. Bij het lint is de veer kapot gegaan, er wordt tijdelijk geïmproviseerd met een rood-witte ketting. Het vervangende onderdeel moet uit China komen.

Op 6 april 1980 ging de zomertijd weer in

De G.E.B. ‘synchroon’ klokken in Amsterdam werden in 1980 nog handmatig vooruitgezet. De stad kende in die tijd aanzienlijk meer stadsklokken dan tegenwoordig. Het lukte niet altijd om alle klokken tot in de buitenwijken vooruitgezet te hebben. Die liepen in de ochtend dan nog een uur achter. De klokken in Amsterdam zouden nog een paar jaar in handen van het energiebedrijf blijven.

Zomertijd 1980
Foto Rob Bogaerts / Anefo 1980

De foto van Rob Bogaerts staat afgedrukt in nummer 10 van De Balk en is tevens gebruikt voor een ansichtkaart die eerdere bestellers van losse nummers toegestuurd hebben gekregen. Op de foto, genomen op het Scheldeplein met op de achtergrond rechts de reclametoren van de RAI, is het nacht. Dat verklaart waarom er verder geen verkeer te zien is en de achterlichten van de Ford Transit bestelbus branden. Op deze plek bevindt zich tegenwoordig geen stadsklok meer. Omdat de foto bijna op de hoogte van de klok is genomen zal het statief op een verhoging moeten hebben gestaan (wellicht een ander G.E.B. voertuig). Bogaerts werkte tussen 1974 en 1989 als persfotograaf voor het Algemeen Nederlandsch Fotobureau (Anefo).

Het lag in de bedoeling om de ansichtkaart ook mee te sturen aan de ontvangers van nummer 10. Dit plan werd echter verijdeld doordat de postzending met 99 gram al aan het maximumgewicht zat voor de tariefklasse 50-100 grams briefpost. Waar was het in de berekening vooraf fout gegaan? Voor het berekenen van het papiergewicht werd deze conversietabel (png) gebruikt. Hieruit volgde een gewicht van 79 gram voor het drukwerk. Je gaat er daarbij vanuit dat de bedrukking van het papier een verwaarloosbaar effect op het gewicht heeft. Daar bleek het verschil dan ook niet in te zitten. Met het gewicht van de envelop zat De Balk ernaast, die bleek niet 14 maar 20 gram per stuk, omdat was uitgegaan van een te laag papiergewicht. Dus kon een ansichtkaart van 5 gram er niet meer bij zonder een tariefklasse op te schuiven, wat bijna een euro in de portokosten zou schelen.

Ten einde raad gerasterd

Dat zelfs de achterkant van een verkeersbord opmerkelijk kan zijn bewijst dit exemplaar, met een 3D-honingraatpatroon. De bedoeling zal zijn dat het bord hierdoor versterkt wordt. Over de honingraten lopen verbindingen met aan het uiteinde oogjes, die waren wellicht nodig om de vorm uit een mal te krijgen, want een bepaalde functie lijken ze verder niet te hebben.

Einde fietsstraat

Bord einde fietsstraat
Bord einde fietsstraat

Het maken van verkeersborden wordt niet altijd op dezelfde manier gedaan. Borden die het einde van iets markeren, bijvoorbeeld einde maximumsnelheid, zijn doorgaans zwart-wit versies van het origineel. Niet altijd, want einde voorrangsweg is dan weer gewoon in kleur. Over de grijze versie van de afbeelding loopt een diagonale balk bestaande uit drie lijnen van rechtsboven naar linksonder. Kijk maar op verkeersborden.nl.

Om de zwart-wit versies te maken wordt de afbeelding inclusief de tekst gerasterd. Hierdoor ogen de letters van bovenstaand bord merkwaardig, wat komt door het te grove raster dat is gebruikt. Het lijkt daardoor of de letters zijn gezet uit het Ecofont lettertype. Soms kom je in één straat dezelfde borden van andere makelij tegen, vergelijk onderstaande versies met een grof en een fijn raster.