Recent gepubliceerd

Snelheidsmeter verkooptruc?

Zo’n vijftig jaar geleden werd regelmatig door de zijraampjes van auto’s gekeken naar de snelheidsmeter achter het stuur, om te zien ‘hoe hard-ie kon’. Daarbij werd ervan uitgegaan dat het hoogst vermelde getal ook daadwerkelijk de topsnelheid van het betreffende model was.

Het leek erop dat de autofabrikanten altijd een ruim hogere snelheid op de teller aangaven dan in werkelijkheid kon worden behaald. Met enige regelmaat werd 220 tot zelfs wel 240 als maximum aangetroffen. Het is niet bekend of dit een marketingtruc was (en wellicht een veronderstelde naïviteit bij kopers) of voortkwam uit het feit dat bij gemiddelde snelheden de wijzer altijd ergens in het midden zou komen te staan. Of zou er rekening zijn gehouden met snelheden die mogelijk in bepaalde situaties (bijvoorbeeld bergafwaarts) gehaald zouden kunnen worden?

Op bovenstaande foto staat een VDO kilometerteller in de koplamp van een in de omgeving aangetroffen Zündapp brommer die als maximumsnelheid 80 aangeeft, wat de brommer standaard niet haalt. Zou hier iets vergelijkbaars aan de hand zijn als met de vroegere auto’s?

De Balk had nog een kilometerteller van het Nederlandse merk IKU uit 1980 liggen, maar dan voor de fiets (maximumsnelheid: 60). Het ding werkt met een wieltje dat op de band meedraait (niet de meest betrouwbare methode). De teller lag al decennia ongebruikt in de kast: de voorvorken van tegenwoordig zijn te dik voor het bevestigingsmateriaal van toen. Maar er is weinig wat niet met een paar tie-wraps alsnog kan worden bevestigd. En ziedaar.

Iku meter
IKU kilometerteller – made in holland, 40 jaar oud

Wat aan deze teller opvalt zijn de markeringsstreepjes tussen 5 en 15 en dan nog twee voor 23 en 24. Welk idee zou daaraan ten grondslag liggen?

Venetië verbasterd

Tegenwoordig draait alles om het toerisme in Venetië maar lang was de stad een van de belangrijkste handelssteden van Europa. Ook vanuit de Republiek der Nederlanden werd er veel handel gedreven met Venetië. Het is dus niet verwonderlijk dat Venetië terugkomt in de straatnamen van zowel Alkmaar, Hoorn als Enkhuizen, al is dat misschien niet meteen herkenbaar en is de link ook niet altijd eenduidig naar de handel te leggen. De stad in het water sprak uiteraard op meer manieren tot de verbeelding.

  • Alkmaar kent de middeleeuwse winkelstraat het Fnidsen. Het Fnidsen ligt op het vroegere Veneetse Eiland (nu het Rode Dorp).
  • Ook Hoorn heeft een eiland in het oude centrum dat Venidse heet, tevens de naam van een deel van de kade (het andere deel heet de Bierkade).
  • En in Enkhuizen heet de ruime straat (vroeger een gracht) die van de Oude Haven naar het het centrum leidt Venedie. Dat lijkt nog het meest op Venetië.
Straatnaambordje Venidse in Hoorn
Straatnaambordje Venidse in Hoorn

Op een ronde hoek hangt in Hoorn nog een oud, groen uitgeslagen straatnaambordje. Opmerkelijk genoeg is niet het hele eiland bebouwd (voornamelijk met pakhuizen), maar is een deel een charmant stadsparkje.

Verbod op plaats delict

De onderkant van de Schellingwouderbrug in Amsterdam, naast het Flevopark, is een vrijplaats voor graffiti geworden. Vrijwel alles zit eronder. De gemeente heeft in een wat hulpeloos aandoende poging een bord neergezet met de tekst ‘Verboden GRAFFITI te Spuiten’. Dat laatste woord inderdaad voorzien van een hoofdletter, wat de boodschap er niet overtuigender op maakt. Uiteraard is het bord inmiddels stevig onder handen genomen, maar wel zodanig dat de tekst nog net leesbaar is gebleven, ongetwijfeld opzettelijk. De enige manier om zo’n plek schoon te houden zou betekenen dat alles wat er wordt aangebracht vrijwel direct moet worden verwijderd. Het is duidelijk dat de gemeente hier verder geen pogingen meer onderneemt en de poetsdoek in de ring heeft geworpen.