Lettersoep watergedicht

Drijvend gedicht in Hoorn

Voor poëzie moet je altijd net even wat meer moeite doen, is het idee. In dit geval ook in fysieke zin. Het Drijvend Gedicht uit 1998 van Jan Merx in Hoorn ligt in het water. Het bestaat uit losse kapitalen van beton, wat doet denken aan loodzetsel. Zou je ze van een laagje inkt voorzien en er een reusachtig vel papier op leggen, dan zou je een afdruk kunnen maken, in spiegelbeeld.

Staande op de Binnenluiendijk heeft het iets weg van een ingevulde kruiswoordpuzzel. De tekst is in een vierkant grid geplaatst en elke letter en spatie staat ook weer op een vierkant. Het gedicht drijft dus allerminst maar biedt ons wel die illusie. Om het wat lastiger te maken zijn drie letters weggelaten of zijn ze onder water verdwenen? Van dichtbij bekeken blijken sommige letters ook scheef te liggen of te zijn beschadigd. Het zal vandalisme zijn. Het bovenaanzicht valt te reproduceren met een monogespatieerd lettertype (hier is de Menlo gebruikt).

Drijvend gedicht van Jan Merx
Drijvend gedicht van Jan Merx

Uitgeschreven en de ontbrekende letters aangevuld zou dit de uitkomst zijn:

de liefde bezit de tijd
de tijd is geen werkelijkheid
de werkelijkheid bestaat alleen in de droom
de droom van dood en genot vertelt het geluk
het geluk leeft in de liefde
de liefde onsterfelijk maakt het leven gelukkig vergankelijk