Categorieën
Magistraal spoedbericht

Koektrommel waterleidingfuik

Geen water uit de kraan! Even kijken op de website van PWN bij de storingen. Je geeft je postcode in en ziet direct of er aan gewerkt wordt en wanneer het klaar is. Meestal is de opgegeven tijd tamelijk nauwkeurig. Prima service. Op de website komt vrij pontificaal aan de rechterkant een cookiebanner tevoorschijn. Daar valt iets aan op, bij nadere beschouwing zijn het zelfs meerdere dingen. Eerst maar even de tekst:

“Wij gebruiken Functionele cookies om de website goed te laten werken en we gebruiken Statistische cookies om het gebruik van de website te meten. Deze cookies gebruiken geen persoonsgegevens.” – PWN

Waarom functionele en statistische met een hoofdletter worden geschreven, geen idee. Deze boodschap is overbodig, want voor dit soort cookies hoeft geen toestemming te worden gegeven. Anders ligt het bij cookies van derden, zogenaamde ‘tracking’ cookies, waarbij bijvoorbeeld je surfgedrag in kaart wordt gebracht en data worden doorverkocht aan andere partijen.

Accepteer het nou maar

PWN vraagt toestemming met een aanvinkhokje (een ‘opt-in’) voor ‘Marketing cookies’, dat zijn dus wél cookies van derde partijen. Welke dat zijn of met welk doel deze cookies worden geplaatst wordt niet vermeld: het zijn er namelijk te veel om in de banner te passen. Je kunt ze alleen accepteren, weigeren is geen optie. Waarom? En wat accepteer je precies wanneer je de marketing cookies niet aanvinkt? Je kunt ook niet op ‘accepteren’ klikken, maar dan zit je de hele tijd met die irritante banner over de inhoud… Onder de link ‘Meer info’ is te zien welke cookies PWN allemaal plaatst. Dat zijn er nogal wat: 31 functionele, 21 statische en 23 marketingcookies, waaronder die van Google, Facebook en LinkedIn. Vooral bedoeld om je gepersonaliseerde advertenties voor kunnen te schotelen en om een profiel van je samen te kunnen stellen.

Hoezo transparant?

PWN is een drinkwaterbedrijf en natuurbeheerder, naar eigen zeggen ‘een transparante, duurzame en innovatieve onderneming’. Vroeger zou je zeggen: een nutsbedrijf. Waarom moet juist zo’n organisatie al je data doorsluizen naar de big tech? Daar wordt de drinkwaterkwaliteit niet beter door. Juist PWN kan prima zonder al die cookies: je kunt als klant toch niet uit meerdere producten kiezen (er bestaat geen premium water), en PWN is geen doorsnee commerciële onderneming. Heeft ook geen inkomsten nodig uit het verkopen van data, zoals de kranten. De drinkwatervoorziening zou naar mijn idee gemeenschappelijk bezit moeten zijn. Het behoort tot het terrein van de ‘commons’: niemand kan zonder.

Beste PWN: kap met die commerciële rimbam, hou het bij functionele cookies, dan kan die lelijke banner gewoon van de site.
(Overigens, de zomer is alweer even verleden tijd).

Verschil in benadering

Eigenlijk zou je helemaal af willen van die cookieboodschappen. Maar zolang ze er zijn zit er veel verschil in de bewoording en benadering die bedrijven en organisaties kiezen. Dit vind ik bijvoorbeeld een betere manier (al snap ik dat ‘relevanter maken’ nooit zo goed). Kies je nee, dan kan je gewoon van de website gebruik maken. De boodschap verschijnt bovenin beeld, met de website eronder, er wordt dus niets afgedekt (klik voor een vergroting).

(ASN Bank)

De volgende daarentegen vind ik een nare manier van communiceren met de bezoeker. Een forse balk onderin, óver de inhoud, met twee opties al aangevinkt en een knop die commandeert: ‘geef toestemming’. Hier wordt ook voor een statistische cookie toestemming gevraagd (niet strikt noodzakelijk), terwijl die helemaal niet zorgt voor een ‘optimale gebruikerservaring’, wat bovendien een holle frase is (erger dan ‘relevanter maken’). Ook kan ‘deze site’ niet iets willen, wel de mensen erachter, waarom staat daar niet ‘we’ of de organisatie genoemd? Je kunt de beide opties uitvinken en op de knop drukken om de balk te verwijderen, maar een keuze tussen ‘Ja’ of ‘Nee’ is veel duidelijker.

(Waag Amsterdam)