Theeloos tuinbezoek

Bord voor theetuin Bord voor theetuin

Wie zo’n fraai handgeletterd bord buiten plaatst vraagt erom dat je op de thee komt. In dit geval betekent dat de dijk af, een paadje nemen naast een te koop staande kerk (in prijs verlaagd!) en je verwonderen over de mooie verborgen ligging en het aanwezige groen. Auto’s kunnen er niet komen. De tafels staan hier uitnodigend tussen de struiken en bomen, bij de ingang staat een huisje met een loketachtige balie. Aan de wand hangt een schoolbord met een lange lijst theesoorten, maar zonder prijzen. Zou je hier je bestelling moeten plaatsen? Het staat nergens aangegeven.

Dat is het prettige van het systeem in Engeland, waar je in de pub (en regelmatig ook in een café/tearoom) bestelt aan de bar. En dan meteen betaalt. Dat is een overzichtelijk systeem, net als zelfbediening overigens. Toen Parnassia aan Zee een paar jaar geleden werd overgenomen en de zelfbediening werd afgeschaft duurde het zomaar een half uur langer voordat je iets op tafel had (waarvan de rekening bovendien fors hoger uitviel).

In dit geval is er bij de balie niemand aanwezig. Een eindje verderop zitten drie dames aan een tafeltje, dat lijken geen gasten, maar is het personeel? Er komt een jongedame voorbij die vriendelijk dag zegt, om direct in het huisje te verdwijnen en zich daar in een notitieboek te verdiepen. Misschien dat je in je eentje als klant niet interessant genoeg bent? Of zou dit de lokale standaard zijn? Men scheurt hier immers ook nog rond op brommers die liefst zoveel mogelijk herrie veroorzaken, net als 50 jaar geleden in Amsterdam-West.