Theeloos tuinbezoek

Wie zo’n fraai handgeletterd bord buiten plaatst vraagt erom dat je op de thee komt. In dit geval betekent dat de dijk af, een paadje nemen naast een te koop staande kerk (in prijs verlaagd!) en je verwonderen over de mooie verborgen ligging en het aanwezige groen. Auto’s kunnen er niet komen. De tafels staan hier uitnodigend tussen de struiken en bomen, bij de ingang staat een huisje met een loketachtige balie. Aan de wand hangt een schoolbord met een lange lijst theesoorten, maar zonder prijzen. Zou je hier je bestelling moeten plaatsen? Het staat nergens aangegeven. Had ik mijn onzichtbaarheidsmantel nu maar thuis gelaten.

Dat is het prettige van het systeem in Engeland, waar je in de pub (en regelmatig ook in een café/tearoom) bestelt aan de bar. En dan meteen betaalt. Ik vind dat een overzichtelijk systeem, net als zelfbediening overigens. Toen Parnassia aan Zee een paar jaar geleden werd overgenomen en de zelfbediening werd afgeschaft duurde het zomaar een half uur langer voordat je iets op tafel had (waarvan de rekening bovendien fors hoger uitviel).

In dit geval is er bij de balie niemand aanwezig. Een eindje verderop zitten drie dames aan een tafeltje, dat lijken geen gasten, maar is het personeel? Ik sta al minuten bij dat huisje, maar er gebeurt niets, ze zien me niet staan. Het blijft een tamelijk surrealistische ervaring, die onzichtbaarheid. Een groepje mensen verlaat de uitspanning en loopt langs zonder de noodzakelijke afstand in acht te nemen. Er komt een jongedame voorbij die me vriendelijk dag zegt (kennelijk ben ik toch deels in beeld, er moet iets haperen), om direct in het huisje te verdwijnen en zich daar in een notitieboek te verdiepen. Geen “neemt u plaats, ik kom zo bij u” of een variant daarop. Misschien dat je in je eentje als klant niet interessant genoeg bent? Of zou dit de lokale standaard zijn? Men scheurt hier immers ook nog rond op brommers die liefst zoveel mogelijk herrie veroorzaken, net als 50 jaar geleden in Amsterdam-West. In elk geval, ik pas ervoor om hier mijn stem te gaan verheffen. Mogelijk schrikt iemand zich een hartaanval. Ik fiets op mijn hoede verder (de andere weggebruikers zien mij immers mogelijk niet) en ga thuis een biertje drinken.

Reacties zijn gesloten.

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑