A South Downs no show

Kaartje Douth Downs Way Kaartje uit de HMSO gids South Downs Way toont de volledige route.

Eigenlijk zou ik rond deze tijd opnieuw zijn begonnen aan de langeafstandswandeling South West Way. In 1982 begon ik vanuit Plymouth (zie mijn reisverslag (pdf) in het boek Lange-afstandswandelingen in Groot-Brittannië uit 1986) en deed het grootste deel in drie jaar. Nu zou ik de gehele tocht in één keer gaan uitvoeren, in een paar maanden. Een jaar lang heb ik ter voorbereiding minimaal 7 km per dag gelopen.

Dan maar even terug naar 25 april 2012

Deze anticlimax deed me terugdenken aan een ervaring van precies acht jaar geleden (dit item valt niet voor niets onder het archief, lezers). De klas van mijn zoon zou dat jaar een geologiereis naar Engeland maken en de Seven Sisters gaan lopen, onderdeel van de South Downs Way. Die heb ik niet toevallig in beide richtingen gelopen en het deel met de zeven beroemde witte kliffen zelfs een keer of vier. Dus toen gevraagd werd wie hierover meer informatie kon geven heb ik me daarvoor opgegeven.

Uiteraard wilde ik me hier terdege op voorbereiden, dus verzamelde ik al mijn kaarten, reisnotities en gidsen over het gebied. Daarbij merkte ik dat ik het deeltje uit de gidsenserie van HMSO (dat staat voor Her Majesty’s Stationery Office, mooi hè? – bestaat niet meer) mistte, terwijl juist deze boekjes veel aandacht voor geologie hebben, wat me wel nuttig leek voor een geologiereis. Omdat die serie al lang is uitverkocht, heb ik het deeltje voor een niet gering bedrag op de kop weten te tikken bij een klein antiquariaat in Engeland. Het arriveerde nog net op tijd voor 25 april 2012, de dag dat ik had afgesproken. Van de belangrijkste delen had ik kopieën gemaakt en die gebundeld. Maar helaas, mentor Monique kwam niet opdagen! Ik heb nog een foto gemaakt van de uitstalling die ik destijds had klaargelegd, tot enkele fossielen aan toe.

Atlas, kaarten, gidsen, fossielen liggen klaar…

Aangezien de reis al begin mei was, kwam het er daarna niet meer van. Op scholen heeft iedereen het altijd druk (en vergeet dan wel eens iets). Van mijn zoon begreep ik later dat er een zeker gebrek aan informatie was en dat de tocht voor een deel van de kinderen te zwaar was geweest (het is zo’n 12 kilometer flink klimmen en dalen). Hád ik natuurlijk allemaal kunnen vertellen. En het ergste was: ze liepen de tocht van West naar Oost, waardoor ze veel te moe waren om nog naar zeeniveau af te dalen bij Birling Gap en Beachy Head, wat ze zonder meer de beste (geologische) ervaring heeft ontnomen…

Vuurtoren bij Beachy Head
750Vuurtoren Beachy Head