Plaatje

Mijn eerste grammofoonplaatje was Eloise van Barry Ryan (1968). Het theatrale nummer met groot orkest was een grote hit. Het staat nog steeds in de Top 2000, hoewel duizend plaatsen lager dan 10 jaar geleden. Toen ik het kreeg had ik zelf geen platenspeler, dus het moest afgespeeld worden op de koffergrammofoon van mijn broer. We hadden in die tijd alleen singles in huis, die in daarvoor bestemde koffertjes werden bewaard. Mijn oorspronkelijke plaatje is verloren gegaan, maar ik heb het in Engeland tweedehands voor £ 1,75 opnieuw gekocht.

Er bestaat een live opname uit 1993 van de Night of The Proms in Ahoy Rotterdam, waar Ryan het nummer zingt met groot orkest. De hoge noten haalt hij dan nog net. Hij is nog steeds actief, met name in Duitsland. Op een recente opname (2018) is hij aan het playbacken geslagen op de originele muziek. Het is pijnlijk om te zien dat daarbij een heel orkest plus achtergrondzangers op het podium wordt gezet dat doet alsof.

Hoesloos

Het plaat van Ryan zit niet in zijn oorspronkelijke hoesje, dat is vaak het geval bij tweedehands winkels. Thuis werd er vroeger ook heel slordig met hoesjes omgesprongen, plaatjes belandden in willekeurige hoesjes. Zo zit Yesterday van The Beatles in een hoesje van HMV: “Voor één gulden per jaar bent u abonné op “gramophonehouse-nieuws”. Het enige plaatje dat ik nog in een origineel hoesje heb is I feel fine van The Beatles (1964) met een gruizige zwart-wit foto.

The Beatles 45-toeren plaatjes in origineel en HMV hoesje
The Beatles in originele hoesje en in willekeurig HMV hoesje

Reacties zijn gesloten.

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑