Keuze

Op mijn wandeltochten door Engeland verblijf ik regelmatig in een bed and breakfast (b&b). De logische consequentie daarvan is dat je ‘s avonds de deur uit moet voor het diner.

Icknield Way, 2007

De enige geopende eetgelegenheid in het dorp waar ik juli 2007 verbleef was een Indiaas restaurant. In Engeland is dat het equivalent van ons Chin. Ind. Rest., met dat verschil dat je in Engeland daadwerkelijk iets eetbaars wordt voorgezet.

Het felverlichte etablissement was leeg, wat me meestal weerhoudt naar binnen te gaan, maar om na een lange wandeldag zonder eten te gaan slapen was geen aantrekkelijk vooruitzicht. Uiteraard werd ik aan het raam geplaatst, in de hoop meer clientèle aan te trekken.

Ik was gewapend met een matige kennis van de Indiase keuken. Dat maakte de keuze uit de vele gerechten, die op de kaart voorzien waren van een nummer, er niet eenvoudiger op. Als de keuze lastig is val ik terug op een truc: ik vraag naar het favoriete gerecht van de kok, in de veronderstelling dat die daarvoor zijn beste beentje voor zal willen zetten. Het is me daarbij overkomen dat de kok persoonlijk aan tafel toelichting kwam geven, wat een natuurlijk een ongewenst bijeffect is.

Mijn keuze voor een soep werd door de ober beloond met een “Excellent choice, sir”. Hoe routineus het ook klonk, het gaf me toch enig vertrouwen in een goede afloop. Al snel bleek echter dat elke keuze op deze wijze werd ontvangen, ook als die tussen naan of chapati was. De ober had daarnaast de gewoonte steeds een rondje te maken tussen de lege tafeltjes, daarbij om zich heen kijkend alsof het vol zat met denkbeeldige klanten. Telkens op zijn ronde hield hij halt bij mijn tafel om te vragen of alles naar wens was. Heb dan maar eens de moed te zeggen dat je liever met rust gelaten wordt. Helaas duurde het zeker nog een tiental rondjes voordat de door mij bestelde milde curry werd geserveerd.

Ik geloof dat er weinig mis was met de kwaliteit van het eten, maar dat kan ik me niet goed meer voor de geest halen. In het restaurant liepen ook twee hulpobers rond, die steeds één glas of één bord per keer aan kwamen dragen. Toen ik uiteindelijk aan mijn maaltijd kon beginnen, gingen de drie obers op een rij staan en keken daarbij strak in mijn richting. Was er een bord of glas leeg dan snelde een van de hulpobers direct in mijn richting om dit te verwijderen, waarna de hoofdober weer zijn rondje maakte om te komen vragen of alles in orde was en of ik nog iets wenste. Dit tafereel ging danig op mijn zenuwen werken. Zo snel ik kon werkte ik mijn eten naar binnen en vroeg om de rekening. Ze lieten me geen keus.

(Opgetekend tijdens een wandeling langs de Icknield Way in 2007, in de plaats Linton. Het restaurant moet de Linton Tandoori geweest zijn. Op een plaatje op de website is een van de obers te zien).

Reacties zijn gesloten.

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑